لطفا زنده بمانید - وبلاگ سوئیچ دستی

به گزارش وبلاگ سوئیچ دستی، هنگام خشم و تصمیم گیری آنی به این خط کش ها نگاه کنید و از خود سوال کنید من مثل کدام خط کش هستم؟ تصمیم با شماست. می خواهید بشکنید یا می خواهید تاب بیاورید.

سکوت سخت تر از حرف نزدن است؛ بخصوص زمانی که خشم تمام وجود آدمی را لبریز کند. سخنان ناشی از فوران خشم هیچ گاه مطلوب و خوش خاطره نبوده. به روزهای پایانی سال 98 رسیدیم.

لحظه تحویل سال نو حتما در ذهنمان مرور خواهیم کرد که سال جاری هم با تمام مسائل و بحران ها به خیر گذشت. اما در سال 99 وارد چه فضایی می شویم؟ شرایط بهتر یا بدتر؟ نمی خواهم در مقام پیشگو سخن بگویم، اما اگر شرایط بدتر شد، ما احتیاجمند تاب آوری اجتماعی هستیم؛ یعنی بازگشت سریع به شرایط قبلی؛ از خشم به آرامش.

تحقق این امر احتیاجمند آگاهی و تمرین است. بیایید فارغ از سیاه نمایی و پیشگویی، این حقیقت را بپذیریم که ما در آستانه ورود به سخت ترین سال زندگی مان هستیم؛ به سختی سال های 1296 تا 1298 هجری شمسی، سالی که اگر امکانش بود با دکمه استپ نباید واردش می شدیم، اما محکوم به تحویل سال نو و ورود به سالی شنماینده و سرنوشت ساز هستیم.

تاب آوردن زیر فشارهای مالی، تورم، رکود، عدم ثبات مالی و… بیش از همواره سخت خواهد بود، اما یادمان باشد هنگامی که در بازی فوتبال سه هیچ عقب هستیم، احساسی بازی کردن شرایط ما را بدتر می نماید.

وقتی از زمین و آسمان بحران می بارد، کنترل خشم و ایجاد آرامش، پرهیز از احساسات گرایی و عملکرد مبتنی بر منطق، سخت است. از این رو روندهای حاکم بر کشور می گوید احتمالا سال بعد بر اثر فشارهای وارده تصمیم های اشتباه ویرانگر خواهیم گرفت.

در کنترل بحران های مالی کشور، ما هیچ نقش تصمیم گیری نداریم. از این رو به عنوان فردی که می داند سونامی ویرانگر به سمتش خواهد آمد، تنها کاری که می توانیم انجام دهیم، برنامه ریزی مبتنی بر استراتژی سیال برای ایمن سازی و کاهش ریسک در جهت بقا ست.

برای بقا باید تمرین تاب آوری انجام دهیم. تاب آوری اجتماعی بدون تمرکز و تمرین ممکن نیست. باید بیاموزیم چگونه و با چه روشی از شرایط بحرانی فردی ( اخراج، استعفا، مهاجرت، مصاحبه های تند، توییت کردن های آنی، جدل و دعوا، ترک محل کار، تعطیلی بیزینس، کوچک سازی یا توسعه و…) به سرعت از خشم به آرامش و منطق بازگردیم.

در سال آینده باید تمرین کنیم که مهربان تر، آرام تر، متین تر، منطقی تر و همدلانه برخورد کنیم. همه اطرافیانمان را درک کنیم؛ از راننده تاکسی عصبانی و ناراحت گرفته تا صف بی نظم پمپ بنزین، ترافیک دیوانه نماینده تا همکاری عصبانی و پر اشتباه و… باید همه را درک کنیم و از آنها هم بخواهیم ما را درک نمایند.

اگر امروز کرونا جامعه جهانی و ایرانی را تهدید می نماید و می آموزیم که بهداشت را باید بیشتر رعایت کنیم، سال پیش رو سال بحران آسیب های اجتماعی و به حداکثر رسیدن تاب آوری اجتماعی است. بدون رعایت و تمرین تاب آوری اجتماعی، تاب آوردن زیر لحد مسائل سخت و حتی شدنی نیست.

حرف آخر: برای اینکه یادمان بماند که برای ماندن و گذر از این بحران احتیاج به تاب آوری داریم، دو خط کش روی میز کارتان بگذارید؛ خط کشی خشک که براثر کوچک ترین خم کردن خواهد شکست و خط کش دیگر خط کش پلاستیکی که با خم کردن آسیب می بیند ولی شکسته نمی گردد.

هنگام خشم و تصمیم گیری آنی به این خط کش ها نگاه کنید و از خود سوال کنید من مثل کدام خط کش هستم؟ تصمیم با شماست. می خواهید بشکنید یا می خواهید تاب بیاورید. خط کش ها الان روبه روی من است. یادمان باشد در پس همه مسائل، آینده ای روشن، ایمن و زیبا در انتظار ماست. فقط باید زنده بمانیم.